WEYSSENHOFF - PAMIĘTNIK GENERAŁA J. WEYSSENHOFFA 1904r. napoleonica

WEYSSENHOFF Jan (1774–1848)

PAMIĘTNIK GENERAŁA JANA WEYSSENHOFFA. Z PORTRETEM AUTORA

Wydał Józef Weyssenhoff

Warszawa, Nakład Gebethnera i Wolffa, 1904, str. 251, [4]; format 13,5 × 21 cm.

Jan Weyssenhoff herbu Łabędź (1774–1848) był generałem dywizji Wojska Polskiego, uczestnikiem wojny polsko-rosyjskiej 1792 roku, insurekcji kościuszkowskiej, wojen napoleońskich oraz powstania listopadowego. Wywodził się z rodziny Weissów osiadłej w Inflantach, która już w XVII wieku uległa pełnej polonizacji. Karierę wojskową rozpoczął w 1789 roku w wojsku litewskim. Podczas wojny w obronie Konstytucji 3 Maja awansował na porucznika, a po zwycięstwie konfederacji targowickiej zaangażował się w działalność konspiracyjną. W czasie insurekcji kościuszkowskiej był adiutantem Jakuba Jasińskiego, następnie służył w kawalerii litewskiej. W 1806 roku wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego jako adiutant gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, uczestnicząc w kampaniach 1807, 1809 i 1812 roku. W 1813 roku mianowany generałem brygady dowodził Brygadą Jazdy, a podczas kampanii saskiej dostał się do niewoli. Po utworzeniu Królestwa Polskiego objął dowództwo Brygady Ułanów, następnie Dywizji Jazdy, otrzymując w 1826 roku stopień generała dywizji. W powstaniu listopadowym dowodził początkowo Dywizją Jazdy, a następnie całością kawalerii wojsk powstańczych. Po klęsce powstania został zesłany do Kostromy. Po powrocie osiadł w Samoklęskach na Lubelszczyźnie. Odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari, Legią Honorową, Orderem Żelaznej Korony oraz najwyższymi odznaczeniami rosyjskimi i Królestwa Polskiego. Był również członkiem loży masońskiej Przesąd Zwyciężony.

Pamiętnik obejmuje wspomnienia autora z blisko półwiecza służby wojskowej i działalności publicznej. Szczególne miejsce zajmują relacje z wojny 1792 roku, insurekcji kościuszkowskiej oraz kampanii napoleońskich, w których Weyssenhoff uczestniczył jako oficer sztabowy i dowódca jednostek liniowych. Autor przedstawia przebieg działań wojennych, organizację armii, sylwetki wybitnych dowódców oraz własne obserwacje dotyczące życia wojskowego i wydarzeń politycznych. Cenną część wspomnień stanowią zapiski odnoszące się do organizacji armii Królestwa Polskiego oraz przebiegu powstania listopadowego.

Pierwsze wydanie pamiętnika ukazało się w 1904 roku nakładem Gebethnera i Wolffa. Edycję przygotował Józef Weyssenhoff, opierając ją na rękopisie pozostawionym przez autora. Wspomnienia generała należą do podstawowych źródeł pamiętnikarskich dotyczących dziejów Wojska Polskiego od schyłku Rzeczypospolitej Obojga Narodów po powstanie listopadowe.

TWARDA OPRAWA PÓŁSKÓREK Z EPOKI. GRZBIET Z WYPUKŁYMI ZWIĄZAMI PODKREŚLONYMI ŚLEPOTŁOCZONYMI LINIAŁAMI. W DRUGIM POLU ZŁOCONA TYTULATURA.

Stan DB+/ drobne otarcia grzbietu, na wyklejce oraz karcie tyt. zamazane pieczęcie prywatnego księgozbioru, oortret oraz k.tyt. podklejone filmoplastem w grzbiecie vide foto, przed wstępem wprawiona obca k. zawierająca "maszynopis aktu małżeństw", poza tym egzemplarz czysty.

W Akcie małżeństw Cyrkułu I m. Warszawy, nr 3, z dnia 18 stycznia 1809 r., odnotowano zawarcie związku małżeńskiego przez Jana Weyssenhoffa, określonego jako pułkownik grodzieński z Inflant, z Teklą z Żółtowskich Szumierską (wdową po Marcinie Wojciechu Szumierskim). Dokument stanowi cenne źródło do biografii generała, potwierdzające jego pobyt w Warszawie oraz stan cywilny w okresie służby w armii Księstwa Warszawskiego.

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie