SEGNERI - NIEWIERNY ŻADNEY NIEMAIĄCY WYMÓWKI. Lwów 1759

SEGNERI, Paolo (1624–1694)

NIEWIERNY ŻADNEY NIEMAIĄCY WYMOWKI. KSIĘGA WIELEBNEGO XIĘDZA PAWŁA SEGNEREGO SOCIET. JESU, NAJWYŻSZEGO KOŚCIOŁA PASTERZA, INNOCENCYUSZA XII KAZNODZIEI Y TEOLOGA, W TEY SIĘ JASNIE DOWODZI, ŻE KAŻDY POZNAĆ MOŻE, KTORA IEST PRAWDZIWA WIARA, BYLE IĄ TYLKO POZNAĆ SZCZERZE PRAGNĄŁ.

Z włoskiego na łaciński roku 1721, z łacińskiego na polski język roku 1754 przez księdza Krzysztofa Niepokoyczyckiego przetłumaczona.

Lwów, w drukarni Jana Filipowicza, J.K.Mci Rzeczypospolitej typografa uprzywilejowanego, 1759; str. [10], 616, [20]; format 4° [16,5x19,5 cm]. karta tytułowa w czerni i czerwieni; w tekście drzeworytnicze finaliki.

RZADKIE!

Jedno z ważniejszych polskich wydań przekładowych dzieła Paola Segneriego „L’incredulo senza scusa”, będącego rozbudowaną apologetyką wiary katolickiej. Segneri prowadzi wywód przeciw niewierze, podkreślając możliwość rozpoznania prawdziwej religii przez człowieka szczerze poszukującego prawdy. Dzieło łączy argumentację teologiczną z charakterystycznym dla autora stylem kaznodziejskim i polemicznym.

PAOLO SEGNERI (1624–1694) – włoski jezuita, kaznodzieja, misjonarz i pisarz ascetyczny, jeden z najwybitniejszych włoskich kaznodziejów XVII wieku. Urodził się w Nettuno, w 1637 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, studiował w Collegium Romanum, a po przyjęciu święceń kapłańskich rozpoczął działalność pedagogiczną i kaznodziejską. Szczególną sławę przyniosły mu kazania misyjne, głoszone w licznych miastach Italii, oraz dzieła z zakresu duchowości i teologii moralnej. Do jego najważniejszych prac należą Il cristiano istruito nella sua legge, La manna dell’anima oraz „L’incredulo senza scusa”, po raz pierwszy wydane we Florencji w 1690 r. Segneri był jednym z najbardziej wpływowych włoskich kaznodziejów epoki potrydenckiej. Zmarł w Rzymie 9 grudnia 1694 r.

„L’incredulo senza scusa” jest apologetycznym traktatem poświęconym prawdziwości religii katolickiej. Segneri dowodzi, że człowiek, który rzeczywiście pragnie poznać prawdę, może rozpoznać prawdziwą wiarę. Rozważania obejmują m.in. zagadnienie wiary, znaków pozwalających odróżnić prawdziwą religię od fałszywej, znaczenie cudów oraz ich rolę jako świadectwa prawdziwości chrześcijaństwa.

W polskim wydaniu szczególnie rozbudowana jest część dotycząca cudów jako świadectwa prawdziwości wiary katolickiej oraz odpowiedzi na zarzuty kierowane przeciw cudom i Kościołowi. Dzieło ma charakter wyraźnie polemiczny i apologetyczny, a jego adresatem jest czytelnik poszukujący racjonalnego i religijnego uzasadnienia wiary.

Polskie tłumaczenie przygotował Krzysztof Niepokoyczycki (1695–1771), jezuita, profesor filozofii i teologii, rektor kolegiów jezuickich oraz wieloletni kaznodzieja. Wstąpił do zakonu w 1713 r., święcenia kapłańskie przyjął w 1725 r. Pracował m.in. w kolegiach w Piotrkowie, Poznaniu, Kaliszu, Przemyślu i Ostrogu. Był również autorem i tłumaczem piśmiennictwa religijnego. Oprócz niniejszego dzieła przełożył na język polski inne pisma Segneriego, w tym Człowieka chrześcijańskiego, a także Ćwiczenia duchowne św. Ignacego Loyoli.

Przekład „Niewiernego żadnej niemającego wymówki” został wykonany z pośrednictwem tekstu łacińskiego: z włoskiego na łaciński w 1721 r., a następnie z łacińskiego na polski w 1754 r. przez Niepokoyczyckiego.

Estreicher, Bibliografia polska, t. XXVII, s. 346.

JAN FILIPOWICZ – lwowski drukarz, księgarz i rytownik, działający we Lwowie w połowie XVIII wieku. W 1752 r. otrzymał od Augusta III przywilej królewski na prowadzenie własnej drukarni oraz tytuł królewskiego typografa i grafika. Jego oficyna publikowała liczne dzieła religijne, kaznodziejskie, dewocyjne, panegiryczne i użytkowe. Filipowicz był zarazem jednym z najważniejszych rytowników lwowskich XVIII wieku; wykonywał karty tytułowe, herby, portrety, ryciny dewocyjne, mapy i inne ilustracje, stosując różne techniki miedziorytnicze. Działalność typograficzną i rytowniczą prowadził równolegle, a jego prace należą do charakterystycznych przykładów lwowskiej produkcji artystycznej tego okresu.

Drukarnia Filipowicza należała do najważniejszych prywatnych oficyn lwowskich tego okresu. Jego przywilej królewski z 14 września 1752 r. pozwolił na otwarcie własnej drukarni; działalność oficyny łączyła produkcję typograficzną z rozbudowanym zapleczem rytowniczym. W 1759 r. wyszło spod jego pras niniejsze wydanie dzieła Segneriego, a także inne znaczące druki lwowskie.

TWARDA OPRAWA PÓŁSKÓREK, Z WYPUKŁYMI ZWIĘZAMI, SZYLDZIKIEM NA GRZBIECIE I ZŁOCENIAMI. OKŁADZINY KARTONOWE, MARMORYZOWANE.

Stan: DB/ przetarcia krawędzi oprawy, niewielkie ubytki grzbietu i ślady owada na oprawie. Papier w stanie dobrym; na karcie przetyt., tyt. i pierwszej tekstu ślady po wymazanych pieczęciach; na przedniej wyklejce odręczne, niezidentyfikowane zapiski inkaustem

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie