ROCZNIK LEŚNICZY. Dzieło zbiorowe. Rok drugi. Warszawa 1862.

ROCZNIK LEŚNICZY. Dzieło zbiorowe. Rok drugi.

Warszawa 1862, druk Józefa Ungra, 1862, str. 368; format 13x19 cm

Treść drugiego rocznika „Rocznika Leśniczego” ukazuje szeroki zakres zainteresowań polskiej nauki i praktyki leśnej połowy XIX wieku. Na blisko 370 stronach zgromadzono rozprawy fachowe, opracowania gospodarcze i administracyjne, teksty przyrodnicze, ekonomiczne, historyczne oraz materiały popularyzatorskie. Tom otwiera „Życiorys Józefa Englerta” autorstwa K. Paprockiego – przypomnienie zasłużonego leśnika i pedagoga, jednego z pionierów nowoczesnego leśnictwa na ziemiach polskich. Dalej zamieszczono m.in. „Katechizm leśny” Jana Zwierkowskiego, rozprawę Józefa Boruńskiego o użyteczności gatunków drzew leśnych, studium Józefa Thugutta poświęcone wydmom oraz opis leśnictwa Nowogród sporządzony przez Antoniego Jana Hollaka.

Znaczną część tomu zajmują opracowania dotyczące praktycznej gospodarki leśnej. Wśród nich znajdują się artykuły Wilhelma Erlickiego o użytkowaniu lasów i ochronie drzew przed zniszczeniem, Wojciecha Jastrzębowskiego o doborze stanowisk pod uprawy roślinne i znaczeniu zadrzewiania dolin rzecznych, a także teksty poświęcone handlowi drewnem, produkcji nasion drzew leśnych oraz zagadnieniom organizacji służby leśnej. Szczególnie cenne są rozprawy Aleksandra Połujańskiego o obowiązkach urzędników leśnych w służbie rządowej oraz artykuł Jana Chabielskiego omawiający gospodarkę w leśnictwie rządowym Łaznów. Zamieszczony przez Wojciecha Jastrzębowskiego obszerny „Rys z nauki przyrody, zastosowany do życia praktycznego, a w szczególności do praktyki leśnej” stanowi próbę połączenia współczesnej wiedzy przyrodniczej z codzienną praktyką gospodarczą leśnika.

Druga część rocznika przynosi dalsze materiały o charakterze naukowym i użytkowym. Opublikowano tu m.in. rozprawę Józefa Wiśniewskiego o zakładaniu szkółek drzew leśnych, artykuł Antoniego Jana Hollaka dotyczący zasad sprzedaży drewna oraz obszerny „Przegląd literatury leśniczej z roku 1861” opracowany przez Aleksandra Połujańskiego. Cennym źródłem dla badań nad administracją leśną Królestwa Polskiego jest zamieszczony na końcu tomu „Rocznik Zarządu Leśnego Królestwa Polskiego”, zawierający dane statystyczne i informacje urzędowe dotyczące funkcjonowania państwowej służby leśnej.

Na uwagę zasługuje również obecność materiałów wykraczających poza ścisłą problematykę gospodarczą. W tomie znalazły się m.in. „Przysłowia do lasów odnoszące się”, artykuł „O grzybach”, dział „Rozmaitości”, a także teksty popularyzujące wiedzę przyrodniczą i ekonomiczną. Dzięki temu „Rocznik Leśniczy” pełnił funkcję nie tylko specjalistycznego periodyku zawodowego, lecz także kompendium wiedzy o lesie, przyrodzie i gospodarce leśnej Królestwa Polskiego.

Szczególnie interesująco przedstawia się dział poświęcony łowiectwu, stanowiący wartościowe świadectwo dziewiętnastowiecznej kultury myśliwskiej. Zamieszczono tu literacką „Zadumę myśliwego” autorstwa Józefa Ossowskiego oraz historyczną rozprawę „Wzmianka o myślistwie w dawnej Polsce” pióra P. Wrześniowskiego. Autorzy ukazują łowiectwo nie tylko jako formę pozyskiwania zwierzyny, lecz również jako element tradycji narodowej, kultury ziemiańskiej i dziedzictwa staropolskiego. Szczególnie cenny jest tekst Wrześniowskiego, przybliżający dawne zwyczaje myśliwskie, organizację polowań oraz miejsce łowów w życiu społecznym dawnej Rzeczypospolitej. W połączeniu z artykułami dotyczącymi gospodarki leśnej i ochrony zasobów naturalnych tworzy to interesujący obraz relacji człowieka z lasem w połowie XIX wieku.

„Rocznik Leśniczy” należał do najważniejszych polskich wydawnictw fachowych poświęconych leśnictwu w okresie przedpowstaniowym. Ukazywał się w Warszawie w latach 1861–1863 pod redakcją Aleksandra Połujańskiego (1814–1866), jednego z najwybitniejszych polskich leśników XIX wieku, autora fundamentalnego dzieła „Leśnictwo polskie”. Całość zamierzenia objęła cztery tomy wydane w latach 1861–1863, przy czym tom trzeci i czwarty ukazały się w dwóch częściach. Poszczególne roczniki tworzą spójną encyklopedię wiedzy leśnej epoki, obejmującą zagadnienia hodowli lasu, urządzania i szacowania drzewostanów, ochrony lasów, administracji leśnej, handlu drewnem, łowiectwa, botaniki, szkółkarstwa oraz ekonomiki gospodarstwa leśnego. Na łamach wydawnictwa publikowali najważniejsi przedstawiciele polskiego środowiska leśnego i przyrodniczego, m.in. Aleksander Połujański, Wojciech Jastrzębowski, Antoni Jan Hollak, Józef Krasuski, Jan Zwierkowski, Wilhelm Erlicki czy Józef Thugutt. Rocznik stanowił zarazem forum dyskusji nad przyszłością polskiego leśnictwa oraz próbę stworzenia nowoczesnego polskiego słownictwa fachowego.

Bardzo rzadkie!

TWARDA OPRAWA PÓŁSKÓREK Z EPOKI, ZŁOCENIA NA GRZBIECIE, ZACHOWANE OBIE OKŁADKI WYDAWNICZE MIĘKKIE

Stan DB/ otarcia oprawy, miejscami charakterystyczne radzwe plamki, pieczęci Księgozbioru Stanisława Nowaczewskiego, leśnika.

Pozostałe oferty z tego księgozbioru dostępne są pod linkiem - kliknij link.

Prezentację wybranych woluminów z tego księgozbioru można zobaczyć w materiale filmowym – kliknij tutaj.

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie