POTOCKI - PODRÓŻ DO CIEMNOGRODU cz.1-4 [komplet w 1 wol.]1820r. , pierwodruk

[POTOCKI Stanisław Kostka]

PODRÓŻ DO CIEMNOGRODU

Przez Autora Świstka krytycznego.

W czterech częściach [komplet w 1 wol.]

 
W Warszawie 1820r., Nakładem N.Glucksberga, Księgarza i Typografa Uniwersytetu, format 9x14cm, str. XIII, [1] 249 [5]; [2]; 225 [4];  [2] 208 [4], 227[4]; format 9x13,7 cm

TWARDA OPRAWA PÓŁSKÓREK Z EPOKI, GRZBIET PŁASKI Z BARWNYMI SZYLDZIKAMI I ZŁOCENIAMI, OBCIĘCIA KART PRÓSZONE

Pierwodruk! Bardzo rzadkie!

Podróż do Ciemnogrodu to antyklerykalna powieść, która wywołała ogromną sensację i oburzenie w Polsce końca XVIII wieku, zdobywając większy rozgłos niż wydane w 1822 r. Ballady i romanse Adama Mickiewicza. Dzieło, wydane w czterech częściach, stanowi przenikliwą satyrę na ciemnotę, zacofanie i przesądy społeczne, będąc jednocześnie manifestem wolnomyśliciela i przedstawiciela polskiego oświecenia.

Potocki w powieści krytykuje tradycję szlachecko-sarmacką i wpływ duchowieństwa na życie publiczne. Ostra reakcja skrytykowanych środowisk, zwłaszcza episkopatu, doprowadziła do jego dymisji ze stanowiska ministra wyznań i oświecenia publicznego w Królestwie Polskim. Termin „ciemnogród” wprowadzony przez autora zyskał trwałe miejsce w polskim dyskursie publicznym i literaturze, pojawiając się później m.in. w twórczości Antoniego Słonimskiego, Tadeusza Boya-Żeleńskiego czy Czesława Miłosza.

Stanisław Kostka Potocki, herbu Pilawa, był wybitnym politykiem, generałem majorem artylerii koronnej, masonem, historykiem kultury, mecenasem sztuki, kolekcjonerem, publicystą, pisarzem i tłumaczem. Jako wolnomyśliciel i przedstawiciel oświecenia angażował się w reformy oświatowe, kulturalne i społeczne Rzeczypospolitej. Jego twórczość, w tym Świstek krytyczny i Podróż do Ciemnogrodu, wyróżniała się krytyką zacofania społecznego, kościelnych wpływów oraz tradycji sarmackiej.

Pierwodruk tej powieści jest rzadkim i cennym przykładem literatury satyrycznej i krytycznej epoki oświecenia.

Stan DB/ grzbiet nadpęknięty w  częśći, miejscami rdzawe plami [foxing], nieiwleki ślad dawnego zalania górnego marginesu od końcowych k. cz.3 do końca, pieczęci własn. i księgarskie

Proweniencja: pieczęci Ignacego Charszewskiego - był on polskim księdzem, publicystą, społecznikiem i literatem urodzonym w 1869 r. we wsi Lenie koło Dobrzynia. Ukończył seminarium duchowne w Płocku, a następnie Akademię Duchowną w Petersburgu. Pełnił funkcję rektora żuromińskiego kościoła (1902–1905), gdzie aktywnie działał jako duszpasterz, publicysta i narrator lokalnej historii, publikując artykuły i wydając monografie dotyczące m.in. miasta Żuromina.

Podczas II wojny światowej, ze względu na patriotyczne kazania i działalność duszpasterską, został aresztowany przez Niemców i uwięziony w obozach koncentracyjnych w Stutthofie i Sachsenhausen, gdzie zmarł 14 kwietnia 1940 r. w konsekwencji ciężkiego pobicia. Jego postawa jest pamiętana jako przykład gorliwego i odważnego kapłana w trudnych czasach okupacji

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie