[MOWA WYGŁOSZONA PRZY WPROWADZENIU DO WARSZAWY CIAŁA KSIĘCIA JÓZEFA PONIATOWSKIEGO] KAZANIA PRZEZ X. SZANIAWSKIEGO t.3, wyd. 1820

SZANIAWSKI Franciszek Ksawery (1768–1830)

KAZANIA

T. III [z trzech]

Warszawa, w Drukarni J. C. K. Mości Rządowey, 1820, str. 404, [4]; format 10,5x17,5 cm

Tom obejmuje zbiór kazań religijnych, okolicznościowych oraz mów żałobnych. W części kaznodziejskiej znalazły się m.in. nauka na Nowy Rok oraz cykl kazań wielkopostnych: o potrzebie pracy nad zbawieniem, poskramianiu skłonności, podporządkowaniu wszystkich czynności prawu Bożemu, dopełnianiu obowiązków, właściwym używaniu rzeczy doczesnych i zgodzie z wolą Bożą. Osobne kazania poświęcono św. Józefowi, uroczystości Serca Jezusowego, nabożeństwu do Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej, Najświętszemu Sakramentowi, poświęceniu kościoła i zasadom właściwego zachowania w świątyni. Tom zawiera także kazania związane z kongregacją dekanalną, dotyczące obowiązków pasterza i parafian oraz celu tego rodzaju zgromadzeń.

Szczególnie interesującą część tomu stanowią mowy żałobne i pogrzebowe, związane z pamięcią o osobach zasłużonych dla Kościoła i kraju. Wśród nich znajduje się mowa na nabożeństwie za Jana Ossolińskiego, a także przemowa przy wyprowadzeniu zwłok księcia Józefa Poniatowskiego z kościoła Świętego Krzyża w Warszawie do grobu w Krakowie, wygłoszona 17 lipca 1817 r. Tekst ten zajmuje w tomie III strony 251–255 i był przedmiotem współczesnych badań nad kaznodziejstwem związanym z pamięcią o epoce napoleońskiej. Ponadto zamieszczono mowy na nabożeństwach żałobnych za Tomasza Wawrzeckiego – w kościele Misjonarzy oraz u Franciszkanów – a także poświęcone pamięci Tomasza Ostrowskiego, Tadeusza Kościuszki, Karoliny Grabińskiej, Jana Henryka Dąbrowskiego, Michała Bergonzoniego, arcybiskupa Fryderyka Skarbka Malczewskiego, Andrzeja Brzezińskiego, biskupa Gałaszowskiego oraz ks. Franciszka Ksawerego Bohusza. Tom zamyka mowa związana z poświęceniem nowego cmentarza. W tomie III znajduje się m.in. również Mowa na nabożeństwie żałobnym za duszę śp. Jana Henryka Dąbrowskiego, wygłoszona 17 czerwca 1818 r. w kościele Świętego Krzyża w Warszawie, na stronach 323–337.

FRANCISZEK KSAWERY SZANIAWSKI (1768–1830) był duchownym, prawnikiem, profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, kanonikiem warszawskim i członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Urodził się 1 grudnia 1768 r. w Wiązownicy koło Jarosławia. Kształcił się początkowo w seminarium w Kielcach, następnie studiował w Akademii Krakowskiej; święcenia kapłańskie przyjął około 1792 r. Po pracy duszpasterskiej i pedagogicznej związał się z Warszawą, gdzie uczestniczył w organizacji nauczania prawa. Od 1808 r. wykładał prawo cywilne, a później został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Był autorem m.in. Wiadomości początkowych w nauce prawa (1817) oraz prac z zakresu prawa i ekonomii, a także licznych kazań i mów okolicznościowych. Jego przekład Kodeksu Napoleona przyczynił się do rozwoju polskiej terminologii prawniczej. W działalności kaznodziejskiej podejmował przede wszystkim zagadnienia moralne, religijne i społeczne, podkreślając obowiązek pracy, dobroczynności, wstrzemięźliwości oraz przywiązania do ojczyzny. Zmarł 15 sierpnia 1830 r. w Warszawie i został pochowany na Powązkach.

Zbiór Kazań ukazał się w trzech tomach w Warszawie w latach 1819–1820, nakładem Drukarni J. C. K. Mości Rządowey.  W literaturze przedmiotu tom III jest również przywoływany jako źródło kazań i mów związanych z pamięcią o wydarzeniach oraz postaciach epoki Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.

Rzadkie!

TWARDA OPRAWA PÓŁSKÓREK Z EPOKI. GRZBIET DEKORACYJNY Z DWOMA SZYLDZIKAMI ORAZ EFEKTOWNYMI ZŁOCENIAMI. NA DOLNYM SZYLDZIKU ZŁOCONY EX LIBRIS „XBL”, Z KSIĘGOZBIORU KSIĘDZA BĘDZIANKOWSKIEGO.

Stan BDB/ drobne otarcia oprawy, zagniecenia końcowych kart, ŁADNY EGZEMPLARZ

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie