KRAUSHAR- OLBRACHT ŁASKI. WOJEWODA SIERADZKI t.I-II [komplet] wyd.1882. Proweniencja!

KRAUSHAR Aleksander

OLBRACHT ŁASKI. WOJEWODA SIERADZKI

Wizerunek historyczny na tle dziejów Polski XVI wieku przez..

t.I-II [komplet]

Warszaw-Kraków 1882, Gebethner i Wolff, Gebethner i Spółka, str. 272 [2] +300, w t.I portret tyt. bohatera według drzeworytu z roku 1609, rysował M.E.Andriolli

Dwutomowa monografia Aleksandra Kraushara poświęcona Olbrachtowi Łaskiemu — jednej z barwniejszych postaci polskiej historii XVI wieku. Autor przedstawia życie i działalność wojewody sieradzkiego na tle przemian politycznych, społecznych i kulturowych epoki renesansu i schyłku Jagiellonów, łącząc rzetelne analizy historyczne z narracją przybliżającą realia Rzeczypospolitej. Książka opisuje m.in. młodość Łaskiego, jego karierę senatorską, relacje z magnaterią, kontakty zagraniczne oraz mniej znane aspekty jego biografii — zainteresowania alchemią, awanturnicze przygody i działalność w kręgach dworskich. Tom pierwszy zawiera również portret tytułowy według drzeworytu z 1609 roku, co dodaje pracy wartości ikonograficznej i historycznej.

Olbracht Łaski (ur. 1536 w Kieżmarku, zm. 23 listopada 1605 w Łasku) był znaczącym senatorem Rzeczypospolitej i wojewodą sieradzkim od 1566 r. Znany jako postać pełna sprzeczności — z jednej strony polityk i urzędnik, z drugiej awanturnik i pasjonat alchemii, który pozostawił po sobie zarówno ślady w oficjalnych źródłach, jak i w opowieściach o mniej konwencjonalnych zajęciach.
(źródło: Wikipedia)

Aleksander Kraushar (1852–1932) był polskim historykiem, publicystą i krytykiem literackim, specjalizującym się w tematyce historycznej i biografiach postaci epoki nowożytnej. Urodzony w Warszawie, studiował historię i literaturę, a następnie pisał liczne prace monograficzne, eseje i artykuły popularyzujące historię Polski. Jego styl łączy solidne opracowanie źródłowe z przystępną narracją, co sprawia, że prace Kraushara były i są cenione zarówno przez badaczy, jak i szerokie grono czytelników zainteresowanych przeszłością Rzeczypospolitej.

Bardzo rzadkie w komplecie!

TWARDA OPRAWA PÓŁPŁOCIENNA [PÓŹNIEJSZA], PAPIEROWE SZYLDZIKI NA GRZBIETACH

STAN DB/ pieczęcin bibl., także skreślone

Proweniencja: 

Egzemplarz pochodzi ze zbiorów rodziny Chrzanowskich herbu Nowina -pieczęci i nr inwent. na k.tyt. obu tomów- osiadłej w Unii pod Wrześnią (Wielkopolska). Rodzina ta, należąca do ziemiańskiej szlachty, gromadziła w swoich bibliotekach wydania klasyczne, prace historyczne i naukowe, świadcząc o wysokim poziomie erudycji i zainteresowaniu kulturą.

Na egzemplarzu znajduje się pieczęć biblioteczna rodziny oraz wpis A. P. Zamoyski, co dokumentuje późniejsze przejście książki w ręce członka rodu Zamoyskich, jednej z najważniejszych polskich rodzin magnackich, znanej z kolekcjonowania cennych księgozbiorów.

Andrzej Przemysław Konstanty Jan Władysław Zamoyski (10 lipca 1852 – 25 czerwca 1927) był polskim arystokratą i właścicielem ziemskim z wpływowego rodu Zamoyskich, pieczętującego się herbem Jelita. Urodził się w Warszawie jako syn hrabiego Stanisława Kostki Zamoyskiego i Róży Marianny Potockiej. Był właścicielem majątków m.in. w Lubowli i Podzamczu.

W 1885 r. w Paryżu poślubił Marię Carolinę de Bourbon–Dwóch Sycylii, wnuczkę króla Franciszka I Obojga Sycylii; małżeństwo miało ośmioro dzieci, w tym synów i córki kontynuujących linię rodu.

Zamoyski przedstawiał typ ziemiańskiej elity polskiej XIX–XX w. — związany z własnością ziemską i tradycją magnacką, łącząc wpływy rodzinne z działalnością społeczną i lokalną

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie