FRAYSSINOUS- OBRONA CHRYSTYIANIZMU t. I-IV [komplet w 4 wol.] 1828

FRAYSSINOUS X. Dyionizy

OBRONA CHRYSTYIANIZMU

t. I-IV [komplet]

przez X. ..., biskupa hermopolitańskiego, ministra spraw religiynych, iednego z czterdziestu członków Akademii paryzkiéy, para Francyi, piérwszego jałmużnika przy królu.

Przekład Modesta Watta Kosickiego doktora filozofii (dokończony, zaś zaczęty przez Józefa Lipińskiego)

Wyd.2 poprawione.

Warszawa 1828r., Drukarnia Bibliioteki Chrześciiańskiey, str. [10], 291, [5]; [6], 365, [3]; [2], 302, [2]; [2], 338, [4]; format 13,5x21,5cm

Rzadkie w komplecie i jednorodnej oprawie!

Denis-Antoine-Luc, hrabia de Frayssinous (ur. 9 maja 1765 w Paryżu, zm. 12 grudnia 1841 w Paryżu) – francuski duchowny katolicki, mąż stanu, mówca i pisarz. Był ósmym członkiem wybranym na 3. miejsce w Académie Française w 1822 roku.

W 1825 r. opublikował swoje wykłady pod tytułem Défense du christianisme. W ciągu 18 lat dzieło doczekało się 15 wydań i zostało przetłumaczone na kilka języków europejskich.

'Frayssinous Djonizy, hrabia, ur. w Cuvières, w Gaskonji, 1765. Młodego Djonizego, obdarzonego wielkiemi zdolnościami, przeznaczył ojciec do prawnictwa, ale wyższe powołanie pociągło go do służby Ko ściołowi. Ukończywszy seminarjum w Laon, wyświęcony został na kapłana 1 7 89 r. Od tej chwili można żywot tego obrońcy wiary podzielić na trzy periody: w pierwszym przedstawia się gorliwym obrońcą religji; W drugim widzimy go jako biskupa, poświęcającego się służbie państwa i przewodnika publicznego wykształcenia; trzeci stanowi czas, w którym poświęcił się wychowaniu księcia Bordeaux. Rewolucja zapędziła go w góry Rouergue, gdzie dopomagał w pasterstwie dusz pewnemu probo
szczowi, wspólnie ze swym przyjacielem ks. Boyer. Przybywszy do Paryża, 1801 rozpoczął konferencje w kościele karmelitów; wielki napływ słuchaczów zmusił go do przeniesienia się z do nimi kościoła ś. Sulpicjusza. R. 1809 konferencje te były przerwane, w skutek rozpoczętych przez Napoleona zatargów ze Stolicą Apost. F. był mianowany członkiem kom-
missji, mającej obmyślić środek przeprowadzenia zgody. Ponieważ wszyst kie te plany były bezowocne, F. wyjechał do rodziny 1811 r., zkąd po kilku latach pracy naukowej wrócił do Paryża 1814, prowadził dalej swoje konferencje, które zakończył 1822 r. W 1817 r. chciano przed stawić go na biskupa w Nismes, ale wymówił się od tej godności. Na
stępnie król mianował go swoim wielkim jałmużnikiem. Od tej chwili, mimo całej pokory, zmuszony był coraz wyższe zajmować stanowiska. R. 1822 został biskupem hermopolitańskim in part, infid., wielkim mistrzem uniwersytetu, parem Francji, członkiem akademji francuzkiej, ministrem spraw duchownych i publicznego nauczania. Upadek monarchji 1830 r. zasmucił go wprawdzie, ale nio był dla niego niespodzianym, a nie chcąc uznać Ludwika Filipa, udał się do Rzymu. Jeszcze r. 1820 chciał go
Papież Pius VII ozdobić purpurą kardynalską, ale z pokory wyprosił się od tej godności. Z Rzymu powrócił znowu do Francji, zkąd go r. 1833 wywołało do Pragi wychowanie księcia Bordeaux, wnuka Karola X. Skoro się chlubnie wywiązał z tego obowiązku, wrócił do Francji powszechnie szanowany w 1838 r., i tu żył w cichej samotności. Umarł w Gaskonji,
w St. Geniez, 12 Grudnia 1841 r., w uczuciach najżywszej pobożności. Napisał, oprócz mów pogrzebowych na zgon: księcia Kondeusza, (1818), kardynała Taleyrand de Périgord (1821) i Ludwika XVIII 8 24), następne dzieła: Vrais principes de VÉglise gallicane sur le gouvernement ecclésiastique, la papauté etc., Paris 1818, 8 wyd. pomnożone 1826. Autor rozbiera tu kwestje podnoszone wówczas z powodu konkordatu. Défense du christia nisme ou conférences sur la religion, Paris 1825, 3 t.; 13 wyd. 1843. Dzieło to odznacza się siłą logiki. Wydane po śmierci autora Conférences si discours inédits, 184 2. Cf. Henrion, Notice sur la vie de M. Fr., Pa- ris 184 4, 2 v. Modest Watt Kosicki przełożył na jeżyk polski Obronę Chrzeicjanizmu (Warsz. 1 827, 4 v. in-8; 2-e wyd. ib. 1828).'
Żrodło: Nowodworski, Encyklopedya kościelna, Warszawa 1874; t.V, ss.231-232;

TWARDA OPRAWA PEŁNA SKÓRA WSPÓŁCZESNA NAWIĄZUJĄCA DO ZBYTKOWNYCH OPRAW Z EPOKI. GRZBIETY PŁASKIE Z SZYLDZIKAMI I DEKORACYJNYMI ZŁOCENIAMI, OKŁADKI OKOLONE TŁOCZONĄ NA ŚLEPO I ZŁOTO BORDIURĄ. W ZWIERCIADLE OKŁADEK DEKORACYJNA TŁOCZONA NA ŚLEPO ROZETA. OBCIĘCIA KART ORAZ WYKLEJKI MARMORYZOWANE TYM SAMYM WZOREM. ZACHHOWANE OKŁĄDKI WYDAWNICZE BROSZUROWE 

Stan BDB/ rdzawe plamki (foxing), ŁADNY I EFEKTOWNY EGZEMPLARZ

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie