SZOKALSKI - FANTAZYJNE OBJAWY ZMYSŁOWE t.1-2 [komplet w 2 wol.], wyd. 1861-1863

SZOKALSKI Wiktor Feliks

FANTAZYJNE OBJAWY ZMYSŁOWE

t.1-2 [komplet w 2 wol.]

T. 1. Sny, widma i przywidzenia;

T. 2. Senne marzenia

Kraków : nakładem Księgarni D. E. Friedleina, 1861-3 (Kraków : W Drukarni Uniwersytetu Jagiellońskiego); str. [8], LXVIII, 450, [3] : errata ;  [4], IV, 450, [1]; format 14x21,5 cm

TWARDA OPRAWA PÓŁPŁÓCIENNA [NIECO PÓŹNIEJSZA], GRZBIETY Z KALIKO PRZYPOMINAJĄCEGO SKÓRĘ Z SZYLDZIKAMI I ZŁOCENIAMI, OBCIĘCIA KART BARWIONE

Wiktor Feliks Szokalski (1811–1891) – lekarz, uczony i jeden z pionierów nowoczesnej okulistyki w Polsce. Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie doskonalił się w najważniejszych ośrodkach naukowych Europy, m.in. w Wiedniu, Paryżu i Berlinie. Po powrocie do kraju prowadził działalność lekarską i naukową, przyczyniając się do rozwoju badań nad chorobami oczu oraz organizacji nowoczesnej opieki okulistycznej. Był również uczestnikiem Powstanie listopadowe, po którego upadku przebywał przez pewien czas na emigracji.

Szokalski zapisał się w historii nauki jako jeden z twórców nowoczesnej polskiej okulistyki – prowadził pionierskie badania nad fizjologią widzenia, chorobami oczu oraz halucynacjami wzrokowymi. Pracował m.in. w Warszawie, gdzie zorganizował jeden z pierwszych nowoczesnych oddziałów okulistycznych i kształcił młodych lekarzy. Publikował liczne prace naukowe z zakresu medycyny, psychologii zmysłów i fizjologii widzenia, które były znane również poza ziemiami polskimi.

Szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje oferowane tu dwutomowe dzieło Fantazyjne objawy zmysłowe (1861–1863), w którym autor analizował zjawiska snów, widzeń i halucynacji z perspektywy medycznej i psychologicznej. Szokalski próbował wyjaśnić mechanizmy powstawania marzeń sennych i złudzeń zmysłowych, formułując oryginalną teorię snów na długo przed publikacjami Zygmunta Freuda.

Praca ta należy do najciekawszych dziewiętnastowiecznych prób naukowego opisania granicy między fizjologią zmysłów, psychiką i wyobraźnią.

Rzadkie!

Stan DB/ ślady zacieku w górnej partii bloku na początkowych k.t.1 oraz w t.2, miejscami rdzawe plamki

Proweniencja: pieczęci księgozbioru prof. O. Bujwida.

Odo Feliks Kazimierz Bujwid (1857–1942) – polski lekarz, bakteriolog i jeden z pionierów mikrobiologii oraz bakteriologii na ziemiach polskich. Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie kształcił się w najważniejszych ośrodkach europejskiej nauki, m.in. w paryskim instytucie Louis Pasteur, gdzie zapoznał się z najnowszymi metodami badań nad drobnoustrojami i szczepieniami ochronnymi.

Po powrocie do kraju prowadził intensywną działalność naukową i popularyzatorską, organizując pierwsze pracownie bakteriologiczne oraz wprowadzając nowoczesne metody profilaktyki chorób zakaźnych. W Kraków założył jeden z pierwszych w Europie ośrodków szczepień przeciw wściekliźnie oraz laboratorium produkujące surowice i szczepionki. Jako profesor Uniwersytet Jagielloński przyczynił się do rozwoju badań nad bakteriologią i higieną publiczną, kształcąc kolejne pokolenia lekarzy i naukowców.

Bujwid odegrał także ważną rolę w popularyzacji wiedzy medycznej i idei higieny społecznej. Publikował liczne prace naukowe i artykuły popularyzatorskie, działał społecznie na rzecz walki z chorobami zakaźnymi oraz poprawy warunków sanitarnych. Jego działalność przyczyniła się do rozwoju nowoczesnej medycyny laboratoryjnej w Polsce oraz do upowszechnienia szczepień ochronnych w końcu XIX i na początku XX wieku.

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie