NOWINY LEKARSKIE. R. XIII Poznań 1901

NOWINY LEKARSKIE. ORGAN WYDZIAŁU LEKARSKIEGO TOWARZYSTWA PRZYJACIÓŁ NAUK POZNAŃSKIEGO

Poznań 1901. Nakładem Komitetu Redakcyjnego „Nowin Lekarskich”. XVI, 722s.; format 17 × 26 cm. Ilustracje w tekście. Kompletny rocznik obejmujący dwanaście numerów czasopisma.

„Nowiny Lekarskie” należały do ważnych polskich periodyków medycznych przełomu XIX i XX wieku, stanowiąc forum wymiany wiedzy i prezentacji aktualnych zagadnień nauk lekarskich. Wydawane w Poznaniu od 1889 roku jako organ Wydziału Lekarskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego, dokumentowały rozwój medycyny oraz uczestnictwo polskich lekarzy w europejskim obiegu naukowym. Pismo jest interesującym źródłem do poznania ówczesnego stanu wiedzy, praktyki klinicznej i kierunków rozwoju poszczególnych specjalności.

Redaktorem pisma był Heliodor Święcicki (1854–1923) – lekarz ginekolog, profesor i organizator życia naukowego, późniejszy pierwszy rektor Uniwersytetu Poznańskiego. Jego działalność łączyła praktykę lekarską z pracą naukową i budowaniem instytucjonalnych podstaw polskiej nauki w Poznaniu. Pod jego kierunkiem „Nowiny Lekarskie” służyły nie tylko publikowaniu doniesień medycznych, lecz także integrowaniu środowiska lekarskiego i upowszechnianiu aktualnej wiedzy.

Trzynasty rocznik polskiego czasopisma medycznego, przynoszący obszerny przegląd zagadnień klinicznych, terapeutycznych i diagnostycznych podejmowanych przez lekarzy na przełomie XIX i XX wieku. Zawartość obejmuje zarówno szczegółowe obserwacje z praktyki lekarskiej, jak i referaty poświęcone aktualnym kierunkom badań oraz rozwojowi poszczególnych specjalności.

W dziedzinie chirurgii poruszono m.in. wskazania do operacyjnego leczenia kamicy żółciowej, postępowanie w zaniedbanych położeniach poprzecznych płodu oraz zagadnienia dotyczące chirurgii jamy brzusznej. Odnotowano również problemy związane ze szczelinami odbytu u dzieci. Osobne miejsce zajmują zagadnienia aseptyki i odkażania, w tym zastosowanie formaldehydu oraz różnych środków chemicznych, a także obserwacje kliniczne dotyczące róży. Wśród tematów praktycznych znalazły się ponadto cewnikowanie i instrumentarium lekarskie.

Istotną część rocznika stanowią zagadnienia ginekologiczne i położnicze, obejmujące m.in. udoskonalanie przyrządów ginekologicznych oraz postępowanie w powikłanych przypadkach położniczych. W zakresie elektroterapii omawiane są faradyzacja, woltaryzacja oraz przyrządy służące do pomiarów i prowadzenia zabiegów elektrycznych. Materiał ten dokumentuje zainteresowanie ówczesnej medycyny nowymi metodami leczenia oraz technicznym doskonaleniem wyposażenia gabinetów i klinik.

Szeroko reprezentowana jest medycyna wewnętrzna, obok której występują chirurgia ogólna, chirurgia głowy i szyi, chirurgia narządów jamy brzusznej, neurologia i choroby mięśniowe, dentystyka, okulistyka oraz pediatria. W części okulistycznej pojawiają się zagadnienia dotyczące leczenia schorzeń rogówki. Rocznik uwzględnia również anatomię i fizjologię, anatomię patologiczną i patologię doświadczalną, chemię lekarską, higienę oraz hydrologię. Uzupełnieniem są doniesienia z praktyki, wiadomości bieżące i omówienia zagadnień specjalistycznych, w tym z zakresu urologii.

Rocznik stanowi wartościowe źródło do badań nad historią polskiej medycyny, rozwojem chirurgii i ginekologii, wprowadzaniem metod aseptycznych oraz zastosowaniem elektroterapii w praktyce klinicznej około 1900 roku. Jego wielospecjalistyczny charakter pozwala prześledzić zarówno przemiany w technikach diagnostycznych i leczniczych, jak i zakres zainteresowań ówczesnego środowiska lekarskiego.

TWARDA OPRAWA PÓŁSKÓREK Z EPOKI, GRZBIET PŁASKI ZE ZŁOCENIAMI

Stan DB/ grzbiet otarty

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie